Ann: "Ik dacht echt: ik ga niets meer doen in de zorg. Want ik trek die verantwoordelijkheid soms toch te veel naar me toe. Als ik weer iemand heb om me druk over te maken, dan gaat dat niet goedkomen." Maar stilzitten? Dat bleek niets voor haar. "Ik ben iemand die naar buiten moet. Ik wil niet achter de geraniums zitten."

Ann werkte op verschillende plekken binnen Reinaerde. Ze begon op Reinaerde Dennendal in Den Dolder en werkte later op meerdere dagbestedingslocaties. Vanaf 2014 was ze begeleider op onze woonlocatie Singelhof in Woerden. Een plek waar ze uiteindelijk negen jaar bleef. Toen Ann met pensioen ging, duurde het niet lang voordat ze opnieuw bij Singelhof binnenstapte. Dit keer als vrijwilliger. "Ik wilde wel iets blijven doen. Maar niet één-op-één. Juist met meerdere bewoners. Bijvoorbeeld meegaan naar een afspraak, samen wandelen of helpen bij een barbecue."

Eén keer per maand gaat Ann wandelen met bewoner Margreet. "Zij heeft niet zo'n groot netwerk en weinig sociale contacten. Toen we begonnen, hadden we het vooral over wat we onderweg zagen. Over de omgeving, wat er langs de weg gebeurde." Maar langzaam veranderden de gesprekken. "Nu komt ze naar buiten en vertelt meteen wat ze heeft meegemaakt. Ze wordt steeds opener. Het lijkt alsof ze meer durft te vertellen en meer vertrouwen heeft."

Halverwege de wandeling drinken ze altijd ergens iets. "Dat moment samen doet Margreet goed, maar mij ook. We hebben inmiddels echt een band opgebouwd. Toen ik daar werkte had ik eigenlijk niet zoveel contact met haar. Nu leer ik haar veel beter kennen." Dat is soms ook een valkuil. "Ik moet mezelf beschermen dat ik me niet te veel zorgen ga maken. Dat zit gewoon in mij. Als ik ergens bij betrokken ben, zet ik me er voor de volle honderd procent voor in."

Streng, maar met een warm hart

Wanneer Ann na de wandeling nog even binnenloopt op Singelhof, wordt ze steevast begroet door bewoners. "Ze komen allemaal op me af voor een praatje. Dat vind ik ontzettend leuk." Dat gevoel verrast haar soms nog steeds. "Ik was vroeger best een strenge begeleider. Ik hield mensen aan de afspraken en regels. Sommige bewoners vonden mij daardoor streng."

Juist daarom raakt het haar als bewoners laten merken dat ze blij zijn haar weer te zien. "Soms zeggen ze dat ze me missen. Dat geeft me een goed gevoel. Dan denk ik: misschien heb ik het toch niet zo verkeerd gedaan." Sommigen hebben een speciaal plekje in haar hart gekregen. "Na negen jaar bouw je echt iets op. Met een aantal bewoners is er meteen een klik. Met anderen moet je dat vertrouwen rustig opbouwen." Zo is er ook Jan. "Het was altijd Jan en Ann," lacht ze. "Vanaf het begin hadden we een goede connectie. Soms heb je dat gewoon."