Mariska is al vijf jaar vrijwilliger bij deze locatie van ons in Houten. Ooit begon ze met twee middagen per week, maar inmiddels is ze er bijna dagelijks wel een paar uurtjes te vinden. “Officieel ben ik vrijwilliger,” lacht ze. “Maar zo voelt het eigenlijk niet meer. Ik hoor er gewoon een beetje bij.”

De uitverkorene
Dat Mariska vrijwilliger werd, gebeurde min of meer per ongeluk. Destijds deed ze vrijwilligerswerk in Schoneveld, waar ook een atelier van Reinaerde zat. Daar raakte ze aan de praat met een cliënt. “Op een dag zei die tegen mij: kom eens mee het atelier in. Ik dacht nog: volgens mij mag ik daar helemaal niet zomaar naar binnen. Maar zij zei: jawel hoor! Ze nam me mee naar de begeleiding en zei daar doodleuk: ‘Ik heb een nieuwe vrijwilliger gevonden.’”

Mariska moet nog steeds lachen als ze eraan terugdenkt. “Vanaf dat moment raakte ik met de begeleiding aan de praat. Ze konden best wat extra hulp gebruiken. Die cliënt was (en is nog steeds) enorm trots dat zij mij had ‘geregeld’. En eerlijk? Ik ben haar daar ook nog steeds dankbaar voor.”

Iedereen hoort erbij
Wat begon met een klik met één persoon, groeide al snel uit tot veel meer. “Ik heb dat eigenlijk altijd wel gehad met mensen met een beperking. Er ontstaat vaak snel contact. Ik luister graag naar mensen en oordeel niet zo snel. Ik denk dat deze doelgroep dat goed voelt.” Binnen korte tijd kende Mariska iedereen. “Met de één maak je grapjes, met de ander voer je een goed gesprek. Iedereen is anders en juist dat maakt het leuk.”

Inmiddels helpt Mariska op verschillende groepen binnen Reinaerde De Weteringhoek. Ze begon in het atelier, maar is tegenwoordig veel te vinden op de productiegroep en helpt daarnaast mee in de moestuin. Daar ondersteunen cliënten elkaar en werken ze aan uiteenlopende opdrachten. Van brievenbusdoosjes vouwen tot dopjes op medicijnpotjes draaien en materialen sorteren.

“Ik help waar nodig, maar vooral probeer ik gezelligheid te brengen. Een grapje maken, even meedenken of iemand helpen als iets niet lukt.” Volgens Mariska zit haar bijdrage vaak in kleine dingen. “Gewoon aanwezig zijn, is vaak al genoeg.”

Een lege snoeppot
Dat cliënten blij zijn als Mariska er is, laten ze duidelijk merken. “Als ik een dag niet kom, vinden sommigen dat echt niet zo leuk,” vertelt ze lachend. “Maar het voelt nooit als druk, hoor. Ik ga wanneer het kan en als ik iets anders heb, dan is dat ook prima. Sommigen zijn wel heerlijk direct. Terwijl ik hier mijn verhaal vertel, wordt er vanuit de groep geroepen: ‘Je gaat toch nog niet naar huis hè?’ en wanneer de snoep op is, zegt er gerust iemand: ‘Mariska, jij gaat straks toch naar de Albert Heijn? De snoeppot is leeg hoor!’”

Dat soort opmerkingen maken haar dag. “Ik hou van die eerlijkheid. Geen ingewikkelde omwegen. Gewoon zeggen waar het op staat.” Dus verschijnt Mariska de volgende keer met een zak spekjes.“Dan zijn ze zó blij. Dat vind ik het mooie. Het hoeven helemaal geen grote dingen te zijn.”

Een watergevecht met de hele groep
Als je Mariska vraagt naar haar mooiste herinnering, vindt ze kiezen lastig. “Eigenlijk is elke dag leuk.”

Er genoeg momenten die zijn blijven hangen. Zoals een uitstapje naar de dierentuin. “Met z’n allen in de bus, iedereen enthousiast. Dat was echt genieten.” En tijdens een warme zomerdag liep een spontaan watergevecht volledig uit de hand. “Nou ja, vooral voor mij,” lacht ze. “Dan moeten ze met z’n allen míj hebben. Ik tegen de hele groep natuurlijk. Dat win je niet. Maar ze vinden het prachtig.” Ook met de waskarren weet ze regelmatig voor een lachbui te zorgen. “Ik doe graag een beetje gek. Daar genieten ze enorm van.”