Jos werd geboren in Alphen aan den Rijn, groeide op in Zwammerdam en verhuisde als tiener naar Woerden. Hij werkte jarenlang in de metaal; eerst in de bussenbouw en later in de machinebouw. “Die gele lijnbussen werden in Woerden gemaakt. Daar heb ik nog aan meegewerkt.” Door lichamelijke klachten en meerdere operaties moest Jos uiteindelijk stoppen met dat werk. Hij werd kwaliteitsmanager en deed dat tot eind 2023. Daarna kwam hij thuis te zitten. Maar stilzitten past niet echt bij hem.

“Ik heb mijn hele leven met mensen gewerkt,” zegt hij. “Ik ben jeugdtrainer geweest, leider van een seniorenelftal en heb veel mensen om me heen verzorgd. Mijn vrouw is elf jaar geleden overleden en voor haar was ik er van begin tot eind. Ook mijn moeder en schoonmoeder hebben zorg nodig gehad. Dus ja, met mensen bezig zijn die ondersteuning nodig hebben, dat zit er gewoon in.”

Toen Jos vorig jaar een oproep zag voor vrijwilligers voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel, reageerde hij meteen. “Ik zag dat wel zitten. Sindsdien wandel ik op dinsdag na de lunch met Gert. Hij heeft een eigen scootmobiel. Dan gaan we naar buiten en ziet Gert vaak dingen waar hij blij van wordt. Een jonge meerkoet. Een bijzondere brandweerauto. Dan wijs ik mee, zet ik hem ervoor op de foto en stuur die foto naar zijn vrouw. Die zie ik ook regelmatig bij Reinaerde Selma Lagerlöfweg.”

Op vrijdag speelt Jos vaak yahtzee met Vincent. “En verder doe ik gewoon wat er op mijn pad komt. Soms wil iemand naar de kamer, soms heeft iemand een afspraak, soms is er iets kleins waar je even bij kunt helpen. Ik kijk gewoon waar behoefte aan is.”

Dat kan van alles zijn. Een kastje verplaatsen op de kamer van Roger. Lijm halen voor Karen, zodat zij verder kan met haar creatieve werk. Of een praatje maken op het balkon. “Roger schildert ook. Ik ben zelf gek op natuur en maak vaak foto’s als ik ergens wandel. Mooie plekken stuur ik dan naar hem door. Daar haalt hij weer creativiteit uit. Dat vind ik mooi.”