Carmen: “Soms kom je mensen tegen in het werkveld waarvan je denkt.... "Hoe komt het dat jij niet eerder gezien hebt dat je hier zó goed in zou zijn?" We kiezen onze richting van werken wanneer we nog erg jong zijn. Soms weten we het omdat onze ouders werken in een richting waar onze interesse ook ligt, soms is het iets wat we zien van media of vrienden en soms, soms rollen we gewoon ergens in.

Ikzelf wilde vroeger altijd verloskundige worden. Een prachtig betekenisvol beroep vond ik dat. Later kwam ik erachter dat de opleiding vele jaren zou duren en toen nam mijn enthousiasme snel af. Richting mijn examenjaar had ik dus geen plan voor de toekomst. Totdat mijn moeder me meenam naar een open dag. Zelf heeft ze nooit gewerkt in de gehandicaptenzorg, maar ze werd altijd erg enthousiast als zij mensen met een beperking tegenkwam. Dus samen met haar nam ik een kijkje op een mbo-school, waar ze mensen opleiden tot begeleiders in de gehandicaptenzorg.

Tijdens de verplichte stages van de zorgopleiding die ik hierdoor ging volgen, heb ik achteraf denk ik mijn hart al verloren aan deze doelgroep. Alles was nieuw. De mensen waar ik mee mag werken stonden vroeger vaak niet op grote reclameborden, of met flitsende filmpjes op internet. Er was gewoon niet veel bekend over deze zorg. Op mijn vorige werkplek gaven we eens een rondleiding op ons kinderdagcentrum aan PABO-studenten. Meerdere studenten vertelde mij na afloop dat ze niet wisten dat deze locaties bestonden. Onbekend dus, terwijl we zelfs met dezelfde leeftijdsdoelgroep werken.”

“Veel begeleiders zijn per toeval in dit werkveld beland. Er zijn mensen die eerst als schoonmaker werkzaam waren op ons woonzorgpark en steeds nieuwsgieriger werden naar de zorg. Nu doen ze of hebben ze een opleiding gedaan tot begeleider en zijn ze mijn collega.

Mijn zus was jarenlang pedicure en had een eigen salon. Ze werd steeds nieuwsgieriger naar de zorg en hierdoor heeft ze een keer meegedaan aan een feestdag op het woonzorgpark. Ze had hier ontzettend van genoten. Vanaf toen is ze gaan werken in de zorg en enige tijd later zelfs op hetzelfde woonzorgpark, Reinaerde De Heygraeff in Woudenberg, als ik. Ik ben ervan overtuigd dat dit haar roeping is, net zoals het de mijne is.

Ik wist het alleen al iets eerder. Tijdens een van de stages kwam ik terecht op een kindercentrum. De groep waar ik mocht werken, was een groep met kinderen die het leven met alles wat daarbij hoort ingewikkelder vinden dan andere kinderen. Zij reageerden hevig op alles wat spannend, leuk of angstig was en deze uitingen waren niet altijd goed te herleiden. Wanneer het mij lukte om te achterhalen wat de vraag was achter de uiting en ik hier misschien zelfs invloed op kon hebben, dan voelde ik echt: dit is waar ik hoor te zijn.”