Strategisch communicatiemanager Anne Baas koos voor Reinaerde Singelhof in Woerden. De woning ligt aan de singel, met het water bijna tegen de voordeur aan. Buiten zie je de molen en de kerk, het centrum is dichtbij. Bij de voordeur blijkt de bel het niet te doen. Op een briefje staat een telefoonnummer. Anne belt. “Met Mohamed,” klinkt het. Even later gaat de deur open. “Kom verder.”

Op naar groep C
De locatie bestaat uit vier appartementencomplexen. In elk wonen 36 volwassenen met een lichte tot matige verstandelijke beperking en aanverwante problematiek. Mohamed vraagt welke groep Anne wil bezoeken. “De leukste natuurlijk,” zegt ze met een glimlach. “Dan wordt het groep C,” zegt Mohamed. “Daar is het nu lekker druk en ze kunnen goed communiceren.” Samen lopen ze naar boven, een paar trappen op, richting de huiskamer.

Binnen is het druk. Levendig. Zeven bewoners zitten aan tafel of in de zitkussens ernaast, begeleider Musa staat in de keuken. “Mag ik een hapje mee-eten?” vraagt Anne voorzichtig. Het valt even stil. Dan zegt iemand: “Ja hoor. Tenminste, van mij wel.”

Aan tafel
Elke dag kookt een andere begeleider. Vandaag staat bloemkool op het menu. Anne vraagt of de bewoners daarvan houden. Lievelingseten vliegt over tafel: lasagne, zuurkool. Kimberly maakt haar eigen eten. Dan kan ze lekker haar eigen ding doen. Anne herkent Christa, die in april op een van de vijf strategiedagen was. “Waarom ben je hier eigenlijk?” vraagt Christa. “Omdat ik hoorde dat het hier zo gezellig is!” Kimberly lacht. “Moet je eens op maandagavond bij het koffiemoment komen, dan loopt je hoofd over van de discussies.”

Musa haakt snel in: “Nou, valt wel mee hoor!” Er wordt gelachen. “Het is ook gezellig,” zegt Kimberly. “We doen spelletjes en kletsen veel. Maar het is wel druk. Daarom draag ik bij het avondeten vaak festivaloortjes, dan kan ik het geluid een beetje dempen.” Een andere bewoner kijkt Anne aan. “Je moet ook eens het centrum van Woerden in.” “Ja, naar Bakkerij Van Maanen,” zegt Annemieke. “Daar haal ik na de kapper altijd een truffel-chocoladegebakje.”

Even later vraagt Anne of iedereen één minuut stil zal zijn voor Dodenherdenking. Het is maandag 4 mei. Annemieke vindt het belangrijk. “Die mensen hebben gevochten voor onze vrijheid.” Kimberly vindt het vervelend als mensen zich er niet aan houden. Ondertussen maakt de keuken flink geluid. Olie spettert, pannen worden verplaatst. Het ruikt naar warm eten. Iemand vertelt dat de Dam die ochtend beklad was. “Niet oké,” klinkt het. Het gesprek is rustig, maar duidelijk. Iedereen mag zeggen wat hij vindt.

Van sportdag tot brandweer
Het gesprek springt moeiteloos van onderwerp naar onderwerp. Begeleider Sandra komt binnen en vraagt wie wil meedoen met de DESTO Speldag in Vleuten. Kimberly heeft daar geen zin in. Joyce legt aan een andere bewoner uit wat de dag inhoudt. De brandweer komt ook. “Daar ben ik gek van,” zegt Joyce. Haar oom zat 33 jaar bij de brandweer, waarvan 13 jaar als commandant.

“Dat is een hoge positie,” reageert Anne. Joyce vertelt over een kerstdag waarop haar oom net soep wilde eten toen de pieper afging. Brand in Harmelen, een kerststuk. Anne vraagt zich hardop af of zijn kersteten koud werd. Joyce stelt haar gerust. Kimberly zat eerst op de zitkussens, maar schuift nu aan tafel en vertelt over haar vrijwilligerswerk op een stadsboerderij. Dieren verzorgen en schoonmaken. Dwerggeitjes zijn haar favoriet. Buiten toetert een auto. Anne schrikt, net als een van de bewoners die haar armen even in de lucht gooit.

Allerlei beroepen
Sandra schuift aan met een bakje eten. “Kom er gezellig bij,” zegt een bewoner. Anne vraagt wat iedereen overdag doet. Er wordt gewerkt bij een chocoladefabriek in Woerden. Vier dagen per week. Chocolade maken en inpakken. “Mag je dan ook proeven?” vraagt Anne jaloers. “Nee, dat niet.” Annemieke gaat naar een activiteitencentrum in Zegveld. Woordzoekers maken, kleuren, schoendozen beplakken met theezakjes die naar Afrika gaan.

Joyce vertelt dat ze veel werkplekken heeft gehad. Anne kijkt verbaasd. “Maar jij bent toch heel jong?” “Nee hoor,” lacht Joyce. “Ik ben al 32!” Een andere bewoner blijft stil. Ze lacht wat, zegt niets. Terwijl Kimberly praat, rollen Joyce en zij samen een stressbal over tafel.”

Even meelopen
Na het eten valt Anne iets op: alleen maar vrouwen aan tafel. “Ho ho,” zegt Kimberly. “Musa is geen vrouw!” Gelach. “Wonen hier dan geen mannen?” “Wel hoor,” zegt Kimberly. “Ik kan wel laten zien wie hier wonen, op ons digitale bord!” Anne loopt mee. Annemieke legt onderweg nog even uit hoe de vaatwasser werkt. Anne vraagt of Kimberly weleens iets stiekem aanpast, bijvoorbeeld anderen klusjes laat doen. Kimberly schudt haar hoofd. Dat mag alleen de begeleiding. Terug in de woonkamer blijft Anne hangen bij een briefje op de muur. Veel huisregels. “Niet bellen op de groep” blijkt soms lastig.