Bijkletsen met Carla: “De troost van een bekend gezicht”

Toen Carla van Hilten – Deuzeman van werkplek wisselde, vroeg een bewoner maandenlang aan haar oud-collega’s wanneer ze terugkwam van vakantie. Voor hem was het geen personeelswissel, maar een verlies. In haar werk als regiebegeleider en rouw- en verliesbegeleider ziet ze dat rouw niet alleen gaat over overlijden, maar ook over verandering. Over het missen van het vertrouwde. Een bekend gezicht – een vaste zorgmedewerker – kan houvast bieden in een wereld die soms moeilijk te overzien is.

08.12.2025

Toen ik niet terugkwam

Twee handen die elkaar vasthouden, van Reinaerde begeleider Carla en een bewoner.

Carla: “Naast mijn werk als regiebegeleider bij Reinaerde ben ik ook rouw- en verliesbegeleider, ritueelbegeleider en uitvaartspreker. In mijn rol als rouw- en verliesbegeleider mag ik workshops geven aan teams die werken met mensen met een verstandelijke beperking. Als ik uitleg dat rouw niet alleen gaat over het verlies van een dierbare, maar dat er nog veel méér vormen van rouw zijn, zie ik vaak vragende gezichten.

Wanneer ik dan het voorbeeld geef van die cliënt die maandenlang aan mijn oud-collega’s vroeg wanneer ik terugkwam van vakantie — toen ik bij een andere locatie ging werken — komt de herkenning. Dat had overigens weinig met mij als persoon te maken. Sterker nog: hij had een haat-liefde verstandhouding met mij, omdat ik vaak héél duidelijk naar hem was. Dit had hij nodig om zijn omgeving overzichtelijk te houden, maar hij vond het ook spannend.

Deze cliënt vroeg naar mij, omdat ik één van de bekende gezichten was. We zijn uiteraard superblij met alle invallers en ZZP’ers die ons ondersteunen, maar je ziet toch heel vaak dat cliënten naar de vaste collega’s toetrekken. En geef ze eens ongelijk!”

Een bijzondere ontmoeting

Een kaart die begeleider Carla ontving van verwanten van de bewoner die zij ondersteunde.

“In mijn werk kom ik veel mensen tegen: bewoners, collega’s, familie en verwanten, andere disciplines, noem maar op. Alle cliënten die ik mag begeleiden en/of verzorgen hebben een plekje in mijn hart. Toch gebeurt het soms dat je iemand ontmoet met wie je nét die extra klik hebt. Dat is helemaal niet erg, zolang je anderen niet tekort doet. Iedereen heeft zo zijn of haar voorkeuren en dat mag, andersom werkt dat net zo.

Zo ontmoette ik ook een keer een bewoner bij Reinaerde Loerickerstee, waar ik nog maar kort in dienst was. Ik was pas een paar weken aan het werk, nog volop aan het wennen. Ik had avonddienst en was druk bezig geweest met een dagprogramma voor de nieuwe inloopkamer. De bewoners moesten nogal aan dat idee wennen en er was hier en daar wel wat kritiek te horen. Toen ik die avond later dan normaal naar huis ging, liep ik nog even bij hem naar binnen, zijn deur stond open.

Hij zat lekker in zijn luie stoel tv te kijken. Ik ging op mijn hurken naast hem zitten om hem alvast welterusten te wensen. Hij draaide zich half naar me om, legde zijn hand op mijn arm en zei: “Carla, wat je ook doet, ik sta achter je.”

Ik vond dat moment zó ontroerend, dat de tranen in mijn ogen sprongen en ik deze man voor altijd in mijn hart sloot. We bouwden een hechte band op en ruim twee jaar mocht ik een klein onderdeel zijn van zijn leven. Ook met zijn twee broers had ik een prima relatie, omdat we een gezamenlijk doel hadden: goede begeleiding en zorg voor deze man.”

Over dankbaarheid

“Als ik mensen vertel wat voor werk ik doe, hoor ik vaak: ‘Dat is dankbaar werk’. Maar cliënten zijn niet altijd dankbaar, voor hen is het heel gewoon dat ze begeleiding en zorg krijgen bij wat ze moeilijk vinden. En dat is helemaal prima, zo hoort het ook! Een bankmedewerker, de kassière of de leraar voor de klas heeft óók geen dankbaar werk. Ik doe mijn werk met liefde en plezier, maar ik hoef geen dankbaarheid, tenslotte ontvang ik gewoon mijn salaris na een maand hard werken.

Toch is deze man, samen met zijn twee broers, anders. Zij waren namelijk wél vaak dankbaar met wat ik voor hen deed. En ik kan je verzekeren, daar kan geen loon tegenop! (Wat niet betekent dat ik geen salaris meer wil ontvangen beste HR ;-)).

Rouw bij verandering
“Toen ik ging werken bij een andere locatie (Reinaerde Meridiaan) vond deze cliënt dat heel moeilijk. Ook ik voelde me wel wat schuldig, alsof ik hem ‘in de steek liet’. Dat was natuurlijk niet zo, voor medewerkers is het soms ook goed om van locatie te wisselen. Voor cliënten en ook hun familie of verwanten kan dat echter een heel ander verhaal zijn. Zij hechten zich aan de begeleiders. Als deze dan ergens anders gaan werken, kan dat rauw op hun dak vallen en ervaren ze gevoelens van verlies. En ten diepste ís dat ook zo.”

Een blijvende band
“Het gaat naar omstandigheden goed met deze cliënt. Hij heeft zijn draai zo ongeveer weer gevonden. Zonder mij. Zo nu en dan bezoek ik hem en dat zijn altijd bezoekjes waar we allebei van genieten. Met toestemming mocht ik bij dit blog een geweldige nieuwjaarskaart plaatsen, die ik kreeg van deze 3 musketiers.”

Werken in de zorg

Raakte jij geïnspireerd door het verhaal van Carla? Houd onze website en socialmediakanalen dan goed in de gaten en klets maandelijks bij met onze collega’s. Of neem een kijkje op onze werkenbij-website. Wie weet mag jij binnenkort ook de wereldtop rondleiden ;)